Zoekresultaten

Ratjetoe Fred's winter

In Oregon woont Fred, een vriend van heel vroeger van mijn moeder's familie. Ik email ook met hem. De ijspret van Nederland in de winter van 2008 - 2009 is niets vergeleken bij de overweldigende winter bij hen, getuige dit spectaculaire verslag. Zijn foto's zijn van een iets vriendelijker periode in de winter.

Dit E-mail schrijf ik weer aan jullie beiden, want anders moet ik twee keer hetzelfde schrijven.

Nou, waar waren wij? Ergens in 2008, zo ongeveer in het midden van December (Ik heb jullie E-mails ontvangen).

Ik schreef jullie dat het hier hard sneeuwde en dat het hele land er als een sprookje uitzag. De sneeuw werd zoveel dat de dennentakken van de hoge bomen naar beneden bogen met dikke sneeuw er op. Zo mooi heb ik het nog nooit gezien. Het was heel still buiten, je hoorde de sneeuw kneden onder je voetzolen.

En toen...............draaide het sprookje zich in een nachtmerrie! Het bleef sneeuwen en vriezen dat het kraakte, 12 graden F, dat is 10 graden onder nul C. een kleine wind begon te blazen, met af en toe hardere stoten, de sneeuw werd naalden, die horizontaal in je gezicht staken. Het was het langste tijdperk met de laagste temperatuur in westelijk Oregon in de geschiedenis van de Staat (dat wil zeggen 1845).

Op een dag, vier dagen voor kerstmis, om tien voor vier ging ons licht uit en de televisie stopte. Vlug twee petroleum lampen gebracht, een van die was een stal-lantaarn. Dikke kaarsen klaargezet naar lucifers gezocht en een batterij hand lantaarn, want het werd al donker met die dreigende zwarte lucht. Dan hield onze telefoon op om te werken. Onze elektrische verwarming was natuurlijk ook weg en in een paar uren werd het koud in het huis. We gingen vroeg naar bed onder een stapel dekens.

Het was koud om 's morgens uit dit bed te stappen. Nog steeds geen elektriciteit. Toen kwam een hele warme lucht-laag, die zich over de koude lucht heen schoof, precies zoals de nieuwsberichten dit vooruitgezegd hadden en boven regende het, maar toen die druppels door de koude laag heen kwamen bevroren ze en alles werd ijs-regen, die een 5 millimeter dik beslag op alle sneeuw legde.

De ijsregen hield op en het sneeuwde weer dat 't verrekte. Door Oregon heen (vonden we later uit), vielen bomen om van het sneeuw en ijs gewicht. Takken braken af, vielen op autos en huizen. Gedurende de dag kwamen onze buren bij ons, ze wonen 3/4 km van ons en ze hadden het gelopen door 42cm diepe sneeuw. Ze wilden weten of bij ons alles ok was. Nog steeds geen elektriciteit en geen telefoon.

De volgende avond kwam en het was donker. Chiquita en ik hadden dekens om ons heen. Je kon niets doen, zelfs geen boek lezen. Iemand klopte op de deur......... het was Jalyn, onze 14 jaar oude kleindochter. Zonder te vragen wist ik meteen wat er aan de hand was. Nora was hier van McMinnville. Zij heeft geen auto, maar zo een "pick-up truck". En die van haar heeft vier wielen aandrijf. Jalyn zei dat Nora was hier want ze wist dat wij geen elektriciteit hadden en toen daarna de telefoon kapot ging dacht ze het beter was om ons op te halen, want zij had elektriciteit en telefoon. En ook al verloor zij de elektriciteit, ze had een open haard vuur.

En toen zei Jalyn dat Nora de lange weg over Gopher Valley Road had genomen Want meer mensen rijden daar dan door de binnenwegen die wij normalerwijze rijden. Ze hadden reuze geluk gehad want ze konden toevalligerwijze achter een sneeuwploeg aan rijden die aan het vegen was. De ploeg reed verder maar Nora draaide af bij onze inrit, maar bij het achteruit rijden gleed ze opzij en bijna de sloot in. Toen ze probeerde om er uit te komen brak zij de aandrijf-as van het linker voorwiel en ze zat vast in de sneeuw. De sneeuwploeg kwam terugrijden. De man zei hij kon niet verder want een reuzachtige eikenboom lag dwars over de weg met elektrische draden verward in zijn kroon. We vonden later uit dat 6 bomen over de weg en de elektrische draden lagen.

Jalyn zei ook dat Nora's truck niet verder kon en Nora was door de sneeuw gestampt aan de andere kant van de weg het veld in en de heuvel op want daar stonden geen bomen en ze probeerde verbinding te krijgen voor haar cell-foon, want bij ons, met de bomen was geen verbinding. Ze wilde een vriend opbellen die ook een vierwiel aandrijf pick-up truck had, ze wist dat hij een nieuwe had, want ze had hem enkele maanden geleden een verkocht in de zaak waar zij werkte. Toentertijd werkte, want het autobedrijf in Amerika is heel slecht en Nora, na 12 jaar heeft haar baantje verloren in September, maar dat is een ander verhaal. Nora zei tegen Jalyn om naar ons huis te lopen met Willie, hun hond, en ons zeggen dat ze ons aan het ophalen was om naar haar huis te gaan. En ze had een schop nodig om haar pick-up uit de sneeuw te graven

En ook al was Nora's as niet gebroken, zei Jalyn, ze had niet tot ons huis kunnen rijden want er lagen twee dikke ahoorn bomen over onze inrit bij de grote schuur. Zo wij moesten naar Dupee Valley Road lopen. Met onze rijstassen en onze hond, Jalyn en haar hond zwoegden we door de sneeuw naar Nora's truck.

Ze was terug van de heuvel en had haar vriend te pakken gekregen en die was op weg om ons allemaal te redden. Als alles goed ging, een half uur. Intussen met een schop verwijderden we de sneeuw. Het was vreselijk koud, onze vingers vroren af. De naald fijne sneeuw blies in onze ogen. Eindelijk kregen we de kettingen over de sneeuwbanden van de truck. Nora schakelde de voor-aandrijving af en kreeg de truck eindelijk helemaal van de weg af en in onze inrit. Dit werk herinnerde mij aan de dagen in het Sneeuwgebergte van Australia waar dit soort werk veel voorkwam (zo lang geleden, 1956). Bah!

Nora's vriend kwam met zijn vrouw drie kwartier later. Gelukkig had zijn truck een dubbele cabine en was er nog een zitbank achter de chauffeur. Voorin waren twee stoelen. Nora, die nogal aan de dikke kant is werd naast de chauffeur gezet. Zijn vrouw, Chiquita, Jalyn, ik en de twee 40 kilo honden zaten op de achterbank als sardinentjes in een blik. Ik zat op het uiterste randje met onze hond achter mij, de andere hond zat bij de vrouwen op hun schoot. Alle vier wielen hadden kettingen en toch schoven we vaak door de sneeuw en het ijs tot aan de kant van de weg. Maar we kwamen goed bij Nora aan. Wat was het heerlijk warm in dat huis. Beschaving!

De volgende dag belden onze buren van de andere kant van ons aan, ze gebruikten hun cell-foon, probeerden Chiquita's cell-foon number, wat hun gelukte. Zij waren in stad Salem, de hoofdstad van Oregon, 65 km van hier, in hun dochter's huis. Van de buren die door de sneeuw naar ons huis gelopen waren, hoorden we niets, de telefoon werkte nog steeds niet. Elke dag belden wij de elektro firma op om te zien of onze elektriciteit weer in orde was.

Vier dagen later was het kerstmis. De dag daarop begon het te dooien en dan regen. Het regende verschrikkelijk. Dagenlang goot het als een zondvloed dag en nacht. Drie dagen na de kerst bracht Nora ons terug naar huis. We waren een week weggeweest De elektriciteit was normaal na 7 dagen en de telefoon was al enkele dagen okay. Over 42.000 mensen in Portland hadden geen elektriciteit.

Nora intussen was met een andere vriend naar haar pick-up geweest. De man had de gebroken as met kruiskoppeling afgemonteerd, en nadien kon Nora met de truck rijden, maar alleen maar in achterwiel aandrijving. We reden in die truck met de hond naar huis . De sneeuw was van het plaveisel maar lag nog hoog aan de weg zijde waar het heen geploegd was. Ons grondstuk had ook nog sneeuw. Ook over onze hele inrit.

Vier dertig-meter hoge bomen lagen over de wegen bij onze schuur. Een viel boven op een grote Gouden Regen die jarenlang groeide om groot te worden. Brak de hele kroon af. Een andere viel op een grote twee meter ronde Rhododendron. Over de weg van de grote schuur naar de kleine schuur lagen twee dikke Ahoorn bomen. Overal door het bos zijn bomen ontworteld, afgebroken, of hangen scheef tegen andere bomen aan. Takken zo dik als mijn arm en vier meter lang liggen overal.

De hoge Cypress op onze parkeerplaats is op de helft afgebroken. Een mooie Meidoorn ligt ontworteld op de grond. De zware sneeuwlaag en het ijs was te veel voor dit bos. En door heel Oregon heen. Overal hoor je kettingzagen van mensen die aan het opruimen zijn. Onze vriend Victor de Chef kok, had grote eikentakken voor zijn huis. Hij kon alleen maar de deur uit door zijn garage. Van achter viel een reuze dennenboom op het bed van zijn pick-up truck dat ingedeukt werd tot het chassis. Een andere boom viel zo dicht bij zijn huis dat een dikke tak de dakgoot afbrak en een stukje dak meenam. Onze boomgaard met fruitbomen heeft ook schade. De twee hoge hazelnootbomen hebben hun halve kroon verloren. Door de rest van het bos ben ik nog niet gelopen, nog geen tijd gehad.

En het bleef regenen nadat wij thuis kwamen nog een dag of drie. Wij zagen op de nieuws berichten hoe de beken grote stromen werden . Rivieren stegen over hun banken en overstroomden. Huizen stonden half in het water. Hele landstreken waren meren. De 4-banen auto-baan tussen Portland en Seattle in Washington stond kilometer lang onder water.

Wij konden met de auto alleen maar achterdoor naar McMinnville rijden, want Gopher Valley Road stond onder water en ook Dupee Valley beneden. De derde weg "Eagle Point Road" had ook een kreek over de weg, over de brug, lopen, maar we konden er door rijden.

En toen, na drie weken, geloof ik, begon de zon te schijnen. De laatste sneeuw vertrok. En het begon weer te vriezen. En het blijft vriezen zeggen ze voor nog een week. Elke dag werk ik om de rommel op te ruimen. Het ziet er uit alsof het oorlog was. Takken op de wegen. Omgevallen en hangende bomen en struiken. Al onze duizenden varens liggen platgedrukt op de grond. De inrit zag er groen uit, een karpet van twijgen met dennennaalden bedekte het. We reden er gewoon over, maar nou moet het opgeruimd worden.

De nieuwsdienst zegt zoiets gebeurt waarschijnlijk een keer in de honderd jaar. Ik heb er echt met tranen in mijn ogen naar staan kijken. Ik denk ook, toch, hoe gelukkig wij zijn dat ons zelf niets gebeurt is en geen bomen of zware takken op ons huis en onze twee schuren gevallen is. De auto en de pick-up truck stonden in de schuur.

En zo heb ik deze winter iets te doen, en dit voorjaar, en de zomer, en...................... Vandaag was het zo koud, ik wilde niet naar buiten. En zo ben ik bezig om dit E-mail te schrijven. Met groetjes dan maar,

Love,

Fred & Chiquita.

---

© Copyright 2009 Linda J. Hartgring + Fred Wittenberg (inhoud). Alle rechten voorbehouden.

---

www.casalinda.nl | http://creatief.casalinda.nl | http://orakelrijk.casalinda.nl